I need the gun pointing my temple

حالا حس میکنم خالی هستم، برای برخورد تفنگ با شقیقه هایم آماده ام، برای حفره ی سیاهی که در شقیقه هایم ایجاد می شود، گلوله ای که مغزم را روی زمین پخش میکند .

چیز زیادی نیست که درباره این دنیا دوست داشته باشم، اکثر اوقات حس ناراحتی دارم .

حالا حس میکنم میتوانم کتاب جدیدی شروع کنم، حالا حس میکنم جملات تهی و اضطراب آورند .

هیچ چیز بیان کردنی نیست، قطرات خونی که از رگ های اصلی ساعدهایم روی کاشی های عریان می ریزد، غلتیدن تیغ در رگ های خالی ام، بخیه های درد آور ، به پیستول هم فکر کرده ام.

دیگر چه چیزی بیشتر از این؟ کبدی که جز الکل چیزی در خود حل نمیکند، سر و وضعی نامرتب ، بوی الکل از مایل ها آن طرف تر ، و غلتیدن تن های دو جسد عریان در هم ، اتهام همجنسبازی به نزدیک ترین دوستت، نفرتت از توصیف همجنسگرایی با فیلم های بی کیفیت دهه ی هشتاد شمسی .

تلخی ، و تلخی و تلخی . تلخی فراوان که مثل زهر در قلبت چمباتمه می زند . چشم های خسته ات و نگاهی که خمار است . مجسمه ی نیمه شکسته از سر ، توهم ناقص بودن نصف بدن، فکر کردن به نیمه ی راست بدن .

و رقص های بالرین ها با لیوان های واین و شمپاین در دست، کلیشه ی سینمایی کلاسیک ، که مثل ویروس سراسر بدن را در بر میگیرد .

نفرتم از فحش هایی که می دهم، تلاش برای نگفتن " کیر "

ساعدهای زخمی و تنی که روی تختی ولو شده است که صدای لولاهایش همیشه در می آید .

تلقی کردن مفهوم " مرگ " در ورطه ی یک واژه ، صرفا یک داستان از هومر ، خیالی ، توخالی .

در آستانه ی ۲۲ سالگی ، خواستار خودکشی.

کُند بودن تمام تیغ ها و ناکارایی تمام قرص ها ، چسبیدن به زندگی به خاطر ناتوانی در مُردَن .

شایعه ! داد ! شایعه ... صداهای زیر و ریز و کوتاه و خفه شده . خواستار اینکه دست از سرم بردارند تا نفس بکشم .

بیزاری ام از فرمالیته بودن! عوض شدن ...

شامه ام دیگر خوب کار نمیکند، بوی سوختگی انگشتانم را نمی شنوم .

سایه ام هم از بین رفته است ، تنم تو خالی و پر از حفره که خالی تر می شود هر لحظه .

قهوه ای سوخته که به جای قرمز از خون سرخرگ میزند بیرون .

حالا در آستانه ی ۲۲ سالگی ، میتوانم بمیرم البته ، بگذار ملحفه ی سفید زندان را به دور گردنم بیاویزم، خویش را دار بزنم، کلاسیک خسته ام کرده است، بگذار بمیرم .

ولی شایعه شده است که من مُرده ام و تمام اینها در کُما اتفاق افتاده است، آخر چه کسی تصور میکرد انقدر به خواری بیفتم .

باید حروف را بهم بچسبانم تا فارسی بنویسم، باید تظاهر کنم که بلدم . آیا بلدم؟

نه ! سقف این کاخ، پوسیده است، این کاخ، خراب و متروکه است ، تلقی کردن مغز به عنوان یک قصر ، چقدر خود پرستانه س .

شامه ام بوی کهنگی چوب را حس میکند حالا ، باید برگه های سیاه را بجوَم ، کبدم را خفه کنم ، چرا که دیگر الکل تاب نمی آورد .

باید چه کنم؟ باید چه کنم؟ باید چه کنم؟

وقتی دست میزنم به گوشتش ، مثل ماهی ای که مدت ها پیش مُرده است، جای انگشتم روی گوشتش می ماند . بعد حرف میزند و میگوید چه خبر .

من مُرده ام ! بخاطر همین در دنیای مُرده ها زندگی میکنم، ولی وقتی صحبت از اظهار حس می رسد، فارسی کم می آورد !

چه چیزدیگری را باید تلقی کنم تا به یاد بیاوری که مدت ها پیش کُشته ایم؟ و جسد کُشته شده را رها کردیم تا سگ های محلی پیدایش کنند .

ما زمخت و بی حس و بی توجه به احساسات انسانی هستیم ، اینگونه بار آمده ایم تا بار سنگینی که محیط برما تحمیل کرده است را تاب بیاوریم .

من از زاویه ی مریض گونه ی فک او و تیزی دماغش به وجد آمدم، ولی دستانم به شانه هایش نمی رسیدند .

خواستم در آغوشش بگیرم و بگذارم تا چاقویی که در دست دارد را محکم در بدنم فرو کند .

ولی او ... هر لحظه دور تر میشد ... مثل پله های تنگ و تاریک یک مجتمع مسکونی ۱۰۰ واحدی ، که هرگز به پایان نمی رسد .

همان طور که گفتم ! آماده ام که تفنگ را به سمت شقیقه ام نشانه بگیرم ، باید در اوج بمیرم .